Canımda can olanlaraydı
adanmışlığım..
Şimdi sonbahar, demlenmiş bir hayatın son
demindeyim..
Sabahlara çıkmaya sözleşmem yok yaradanla..
Bir dua, bir iç
çekiş yüreğim de.. Yarın ki sabahların bana getirisine..
Nasıl, nerede,
olduğunu bilmediğim, son trenin, son vagonunda aklım..
Vereceğim bir nefeslik
can, nerede, nasıl olacağını bilmeden..

Arkamda kalmayacak gözlerim..Ne
acıyan bir yürek,
ne seven bir kalp olacak benim için ağlayan..
Bedenimden
çıkınca son soluk; Bir martı özgürlünde
kavuşunca hak-ka bir dua kalacak
gökubbe de..
Bir de suretim, resimler de..

ama aradan geçen yıllarda,  hem büyüdün hem toparlandın.

gelişimini izlemek keyif veriyor, neler başardığını görmek güzel.

kimbilir daha nelerine şahit olcam Allah izin verirse…

bana sunduğun dostluluğunu seviyorum.

arayıp sorman, arkadaşlarımla ilgimi kıskanman, arada kızıp kaybolman sonra dayanamayıp dönmen.

hele o gecenin bi yarısı memleketten getirdiğin kocaman ekmeği kapıya bırakman..

unutulmaz bir dostluk bizimkisi bence…